Dzień z życia
Dzień z życia (ang. a day in the life) to technika stosowana w badaniach etnograficznych w celu zebrania informacji odnośnie codziennych czynności wykonywanych przez osoby badane i dzięki temu wypracowaniu schematu rytmu ich dnia.
Technika ta pozwala to na lepsze rozpoznanie i zrozumienie potrzeb badanych oraz ich sposobu postrzegania rzeczywistości i działania w niej, a w konsekwencji znalezienie jak najbardziej optymalnych z ich perspektywy rozwiązań.
Badanie przeprowadza się z udziałem grupy osób wybranych na podstawie ich charakterystyki odpowiadającej celom projektu. Każdy badany otrzymuje polecenie dokumentowania przebiegu swego typowego dnia – od momentu przebudzenia aż po chwilę pójścia spać. Dokumentacja przebiega w dwojaki sposób – po pierwsze, jest to nagrywanie w odstępach 30-90 min. własnych wypowiedzi dotyczących wykonywanych aktualnie czynności, jak również emocji im towarzyszących oraz samopoczucia, po drugie badany zobowiązany jest do wykonywania zdjęć i/lub nagrywania filmu video ukazujących poszczególne zdarzenia z jego udziałem. Po zakończonym badaniu wszystkie zaangażowane osoby spotykają się na grupowej sesji, podczas której omawiają kolejno zebrane przez siebie dane, przy czym moderujący spotkanie badacz rejestruje najważniejsze spostrzeżenia, które staną się użyteczne w późniejszej analizie dostarczonych mu materiałów. Analiza ta obejmuje wybór najbardziej charakterystycznych czynności badanych osób i ułożenie ich w sekwencji odpowiadającej rzeczywistości na osi czasu obejmującej jedną dobę. Tak przygotowany schemat służy jako podstawa do wyznaczenia punktów styczności między produktem/usługą a użytkownikiem w ciągu dnia, jak również pomaga w opracowaniu persony, tj. profilu przyszłego odbiorcy.
Dzień z życia jest techniką komplementarną względem innych technik stosowanych w badaniach etnograficznych, takich jak rapid ethnography oraz model mentalny użytkownika. Pomocnym uzupełnieniem są też badania prowadzone z wykorzystaniem techniki service blueprints oraz customer journey map.
- Możliwość śledzenia codziennych czynności badanych osób bez konieczności przebywania badacza w ich pobliżu
- Zaangażowanie badanych w proces projektowy w sposób czynny poprzez przypisanie im roli badacza własnego doświadczenia
- Oparcie profilu użytkownika na rzeczywistych danych pochodzących z „terenu”, a nie spekulacjach opartych na powielanych przez środki masowego przekazu stereotypach
0
komentarze:
Natalia Weimann
Antropolog kultury, łączy pracę naukową z praktyką biznesową w świecie designu. Zawodowo zajmuje się prowadzeniem badań terenowych z wykorzystaniem metodologii UCD oraz analizą trendów (NetScouting).